Yürüyerek eve gidiyorum. Caddenin karşısından genç bir kadın ve erkek, konuşarak ve yarı acele adımlarla gelip önüme geçtiler. Erkek biraz önde, kadın ise arkadasında ve ben de kadının yanındayım.

Kadın, konuşmanın doğal akışı esnasında, sanki birşeyin farkına yeni varmış bir eda ile şöyle dedi : “Deminden beri konuşuyoruz; sen bir adım önde ve ben de arkandayım. Arabistan’dayız gibi hissettim kendimi.”

Ben ise, konuşmaya mecburiyetten iştirak etmiş biri olarak, şu cümleleri sadece içimden geçirebildim. “Evet, adam önde ve sen arkadasın; yabancı bir erkek de senin yanında. İşte, gerçek modernlik “